Het leven in de hel is niet meer zoals vroeger. Na duizenden jaren hetzelfde werk is het officieel: ik verveel me dood. Ik voel me dan ook zielsgelukkig als ik per ongeluk door een onwijs lekkere natuurkundeleraar word opgeroepen, die bloost als hij naar me kijkt en zweert dat hij me niet opgeroepen heeft.
Zoals mijn ome Lucy altijd zegt, we hebben geen controle over wie ons oproept, dus ik ga alles uit deze vakantie halen voordat ik terugga naar de hel.
Maar de natuurkundeleraar heeft een verborgen kant die naar buiten komt als ik hem uitdaag, en laat dat nou net een van mijn favoriete dingen zijn/
Voordat ik het door heb, heb ik op natuurlijke wijze een plekje in zijn leven gekregen en wanneer ik terug moet naar de hel, is dit wel het allerlaatste wat ik wil.